معمای دیدار سه شنبه اوباما- روحانی؛ شاید وقتی دیگر

مباحث زیادی در رابطه با دیدار روحانی و اوباما مطرح شد اما واشنگتن پست و گاردین، بنقل از مقامات مطلع آمریکایی، نوشته‌ اند، هیئت ایرانی درخواست ملاقات اوباما با حسن روحانی را نپذیرفته و از دیدار با مقامات آمریکایی در زمان ناهار، یا به هر شکل نمادین دیگر، امتناع کرده است.

 

در این یكی دو روزه مباحث زیادی در رابطه با دیدار روحانی و اوباما مطرح شده است اما آن‌گونه که نشریاتی چون واشنگتن پست و گاردین، بنقل از مقامات مطلع آمریکایی، نوشته‌ اند، هیئت ایرانی درخواست ملاقات اوباما با حسن روحانی را نپذیرفته و از دیدار با مقامات آمریکایی در زمان ناهار، یا به هر شکل نمادین دیگر، امتناع کرده است.

به گزارش بولتن نیوز، در این رابطه تحلیلهایی از برخی از كارشناسان مطرح شده است كه دو فرض را در این زمینه قابل طرح می داند:

اول اینكه، از قبل قرار بود ملاقات میان رؤسای جمهور دو کشور انجام شود، ولی سپس، به دلیل بروز برخی عدم توافقها میان دو دولت یا ورود عوامل جدید، مسئله در نیویورک منتفی شد.

دوما احتمال می رود، از قبل قرار نبود ملاقات انجام شود و سقف بهبود روابط تا همین تعیین شده بود؛ ولی رسانه‌ های خارجی و ایرانی سطح توقعات را بالا بردند.

 

از این رو توجه به ترکیب هیئت‌های طرفین این احتمال را تقویت می‌کند که قرار اولیه بر دیدار بوده ولی، به دلایلی نامعلوم، در نیویورک منتفی شده:

در زمان سخنرانی اوباما (قبل از ناهار) سه گرداننده اصلی وزارت خارجه ایران حضور داشتند: جواد ظریف (وزیر امور خارجه)، مجید تخت روانچی (معاون اروپا و آمریکا در وزارت خارجه و دوست قدیمی ظریف از زمان تحصیل در آمریکا) و عباس عراقچی (معاون امور بین الملل وزارت خارجه). ولی در زمان سخنرانی روحانی، که بعد از ناهار انجام گرفت، بلندپایه‌ ترین مقام آمریکایی حاضر در جلسه خانم رزماری دی کارلو، معاون خانم سامانتا پاور (رئیس هیئت نمایندگی آمریکا در سازمان ملل)، بود.

حتی اگر فرضیه اوّل را بپذیریم، شرکت حسن روحانی در اجلاس عمومی سازمان ملل را تاکنون باید موفقیت آمیز ارزیابی کرد:

لحن و مضمون سخنرانی های اوباما و روحانی، توجه جدّی حضار به سخنرانی روحانی، حضور همه هیئت ها، بجز هیئت اسرائیلی، در زمان سخنرانی رئیس جمهور ایران، تمرکز فوق‌ العاده رسانه های جهان بر روابط ایران و آمریکا و فضای روانی ناشی از آن، شروع مرحله جدیدی را در فرایند روابط دو دولت نشان می دهد. این فرایند می‌تواند به سمت بهبود ادامه یابد یا افول کند